I padał śnieg w Wigilii noc

Leon pod­niósł po­wie­ki i po­now­nie zerk­nął na wła­sną spi­żar­nię. Jak­by na za­wo­ła­nie za­bur­cza­ło mu w brzu­chu. Nie, jesz­cze nie, za­chwi­lę. Przy­po­mniał so­bie, z ja­kim za­an­ga­żo­wa­niem pan Mie­cio pró­bo­wał wy­cy­ga­nić od pa­ni Ze­ni do­dat­ko­wą por­cję je­dze­nia. A prze­cież i on by­wał cią­gle głod­ny. Ale za­miast dla sie­bie, wo­łał dla nie­go. Żach­nął się prze­ciw­ko wła­sne­mu wzru­sze­niu. Cóż to, ro­bi się ta­ki roz­la­zły, o czym nie po­my­śli, od ra­zu go ści­ska! Ale fakt, pan Mie­cio był je­dy­ny w swo­im ro­dza­ju. Je­że­li kie­dy­kol­wiek uda się Leo­no­wi osią­gnąć wy­ma­rzo­ną nor­mal­ność, za­bie­rze go do sie­bie. I ku­pi mu ca­ły wór tych sza­le­nie dro­gich pi­sta­cji, któ­re Mie­cio tak uwiel­bia, a któ­re jadł dwa czy trzy ra­zy w ży­ciu. I bę­dzie je miał na co dzień, nie tyl­ko od wiel­kie­go świę­ta. À pro­pos świąt, do­brze, że pan Mie­cio lu­bi wi­gi­lię w ośrod­ku i cze­ka na nią już od po­cząt­ku grud­nia, ina­czej Leon miał­by wy­rzu­ty su­mie­nia, że zo­sta­wił go dziś sa­me­go. No do­brze, wy­star­czy tych roz­wa­żań, na­praw­dę trze­ba się prze­spać. Męż­czy­zna o cie­pła­wy ka­lo­ry­fer klat­ki scho­do­wej oparł ma­leń­ką po­dusz­kę, otrzy­ma­ną kie­dyś od jed­ne­go z miesz­kań­ców ka­mie­ni­cy, przy­ło­żył do niej gło­wę i już za­chwi­lę spał.